In de geest van Damiaan

Advertenties

Deze mens spreekt aan…

“Sinds dat ik een tiener ben stap ik af en toe eens binnen om even op adem te komen in de crypte van pater Damiaan.
Wat me aantrekt is de geborgenheid die de grafkapel schept – als een moederschoot in een levende stad – en waar ik mijn hart opnieuw hoor slaan. De lucht lijkt er iets ijler, maar dat is eigen aan een kelder waar verfrissing gezocht wordt. In die zacht verlichte ruimte, en heerlijk is het wanneer in de zomer zonnestralen een gloed door de gekleurde ramen op de stenen vloer werpen, gaat sinds jaren mijn aandacht onmiddellijk uit naar de grote wandfoto van pater Damiaan .

Heldhaftigheid en nederigheid in een sublieme combinatie in één beeld gevat. Deze mens spreekt aan. Als tiener begon ik over hem te lezen. Hij intrigeerde me, hij daagde me uit tot een leven dat een gave wordt voor de ander. Ik heb geworsteld met deze gevoelens van opoffering. Dat lijkt bovenmenselijk. Ook het grafschrift liet me lang met een raadsel achter : “Ik vind mijn grootste geluk den Heer te dienen in zijne arme en zieke kinderen die van de andere mensen verstoten worden.”

Want hoe kan het dat iemand zijn ‘grootste geluk’ vindt in het zorgen voor anderen die dan nog verstoten worden? Ligt dat grootste geluk niet in een carrière, een groot huis, een flinke gezondheid, een stralende familie,… De logica van pater Damiaans woorden begreep ik maar een tijd later toen ik op een avond Jezus’ woorden las: ‘Ik had honger en je hebt Me te eten gegeven, ik had dorst en je hebt Me te drinken gegeven,… telkens wanneer je dit voor één van de minste broeders van Mij hebt gedaan, heb je het voor Mij gedaan.‘ (cfr. Mt. 25).

Toen vielen de schellen van mijn ogen. Ik begreep dat Damiaan in de arme, zieke, verstotene een vindplaats van God gevonden had. Dat maakte de hele beleving van het leven en relaties nieuw. Ik ervaarde het in mijn leven want telkens ik me een beetje wegcijferde voor de ander geeft me dit een vreugde. Ik ontdekte dat deze vreugde en vrede er geen ander adres op de aarde te vinden is, dan wel in deze houding waarbij de ander regelmatig voorrang op mezelf krijgt. Ik ontdekte het op de bus wanneer ik mijn plaats afstond aan een oudere dame, ik leerde het in de sportles wanneer ik als eerste atleet bij de groepssamenstelling de zwakkere medeleerlingen koos voor de sterkere leerlingen, en zo een glimlach en verbazing ontlokte op het gelaat van de eerst gekozenen.

Toen dan het moment aangekomen was om een levenskeuze te maken, was ik doorheen de jaren gegroeid in geloof en begreep ik dat wie veel geeft, nog veel meer ontvangt. Als Damiaan koos ik om priester te worden, en verlangde ook avonturier te zijn, weliswaar niet in Molokaï maar hier in mijn eigen land. En zo is het dat ik nu enkele jaar priester ben, en nog steeds regelmatig naar die zalige ruimte afdaal waar diegene begraven ligt, die me ooit vriendelijk uitgedaagd heeft, en die ik nu met een instemmende glimlacht begroeten mag.”

Filip Hacour

Copyright afbeelding: Damiaan Vandaag

Ontmoeting met Pater Damiaan

Ik ben Olga Lazaru. Ik woon in Jakarta, Indonesië en werk als vrijwilligster in een weeshuis.
Begin augustus 2013 kwamen mijn man en ik op vakantie naar Nederland om onze dochter die er studeert, een bezoek te brengen. We maakten van de gelegenheid gebruik om een bedevaart te maken naar het graf van Damiaan in Leuven. Dat deden we op 12 augustus. In de crypte hangt een grote foto van Damiaan met een door lepra getekend gezicht. Ik werd er stil van. Niet langer de jeugdige priester blakend van gezondheid toen hij aankwam in de melaatsennederzetting. Het leek wel of hij me recht in de ogen keek en stilletjes vroeg: “Wat doe jij voor je naasten in Jezus’ voetsporen?”. Ik herinnerde me hoe snel ik ontmoedigd raakte en me wilde terugtrekken van zodra problemen op het werk de kop opstaken. Damiaan doet ons voor hoe wij lief en leed kunnen dragen en hoe wij de kleine en uitgesloten mens tegemoet kunnen treden. Damiaan was bereid zijn leven met hen te delen, zonder berekening en met overgave. Hij gaf zijn leven en werd één met de melaatse mensen van Molokaï. En zo leek zijn leven op dat van Jezus Christus, die hij zo vurig wilde navolgen. Ik was al zo lang betrokken in onze parochie en als vrijwilligster in ons weeshuis, toch heb ik het gevoel dat ik te weinig doe wat Gods liefde van mij vraagt. Opnieuw leek Damiaan zachtjes te fluisteren: “vergeet het verleden, begin met iets nieuws voor je medemens in nood”. Ik had een bijzondere ervaring daar in de crypte. Damiaan gaf me inzicht en inspiratie om te kiezen voor de weg van Jezus. Het was God die me op het spoor van Damiaan bracht en me de kans bood hem te ontmoeten. Bedankt!

(Bedankt ook aan pater Ferry Indrianto ss.cc. die ons begeleidde op deze bedevaart)

Damiaan inspireert kunstenaars

Damiaan inspireert… en niet in het minst kunstenaars. Het verhaal van Damiaan raakt het hart. Elk Damiaankunstwerk is een antwoord op het appèl dat van Damiaans leven uitgaat. Elk Damiaanskunstwerk is daarom des te meer de “allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie”. Elke kunstenaar schept zijn of haar Damiaan. Dit filmpje geeft een prachtig beeld van deze artistieke creativiteit: