Kalaupapa: een verhaal van geloof, hoop en liefde

Advertenties

Een bijzonder pianopaar

In de kerk stond een piano,
Een oud instrument.
Damiaan vroeg aan een melaatse,
Of hij nog eens wou spelen.
Met slechts drie vingers aan elke hand,
Was het moeilijk.
Niet alle noten konden gespeeld worden,
Op het gepaste moment.
Het lukt niet,
Zei de man een beetje triest.
Tot een andere man naast hem kwam zitten.
Ook met drie vingers aan elke hand,
Samen speelden ze,
Mooie muziek echode door de kerk.
Alleen konden ze niet spelen,
Maar als je iets samen doet,
Dan lukt dat even goed.

Karolien Borghlevens

Ik zal er zijn

Wie God is
heeft geen mens ooit gezien.
Alles wat we weten
is dat telkens weer in de geschiedenis
mensen door Hem gegrepen worden,
door zijn liefde geraakt –
en dat zoiets je leven kan veranderen.
En dat Hij een naam heeft:
“Ik zal er zijn voor u.”
Ik zal er zijn
in je diepste binnenste,
in je hart en handen,
in je spreken en handelen.
Ik zal er zijn
als liefde en trouw
in je omgaan met mensen,
in je werken
aan beter samenleven voor allen.
Voor de rest heeft niemand
God gezien.
Tenzij hij misschien wel eens
te zien zou kunnen zijn in mensen
die elk op hun manier
van Gods naam een werkwoord maken
dat ze in alle vormen en wijzen vervoegen.
Ja, God is te zien
in mensen die geloven
dat hij te doen is.

(Welzijnszorg, Uit de schaduw. Bezinningsteksten, 2000, p. 133)

Een klein eiland

Molokaï,
Een eiland heel klein.
Toonde dat wie klein is,
Ook groot kon zijn.
Zieken kwamen aan op het strand,
Verstoten uit hun eigen vaderland.
Eilandbewoners kwamen hen tegemoet,
Met vers voedsel,
Een aardig woord,
Dat ze van hun priester hadden gehoord.
Behandel elke nieuweling,
Zoals je beste vriend.
Geef de ontvangst die je zelf zou willen,
Grootsheid in kleine daden.

Karolien Borghlevens