Een bijzonder Damiaangedicht

Aan Pater Damiaan

Uw bronzen silhouet, o Damiaan,
Reusachtig rijst ze, hoger dan de rots
Verheven, waakzaam, als een baken Gods
Te midden d’eind’loosheid van de oceaan…

Uw reuzenleven straalt uit heel uw staan:
Het kruis omvat ge hoopvol, kalm en trots,
Uw rechterhand beschermt wie slechts ’t geklots
Der golven troostte bij ’t stervende vergaan…

Verhef ons, Damiaan, ons jonge schaar,
Die streeft en strijdt, verbeten, om uw deugd:
Gegrepen, lijk wij zijn, in uw gebaar

Naar God op, maar de steun van uwe vreugd
Ontbeert, om sterk bij lijfs-en zielsgevaar,
Melaatsen op te voeren tot een jeugd.

Gedicht van Jaak Nouwen (1938-1994), leerling van poësis (voorlaatste jaar van de humaniora, nu 5de middelbaar) aan het Damiaancollege in Aarschot, geschreven op 1 maart 1956.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s