Helpende handen

Een helpende hand,
Ver van dit kleine land.
Maakte het verschil voor iedereen,
Maar hij deed dit niet alleen.
Damiaan zag zijn melaatsen niet enkel als zieken,
Hij zag ook talenten.
Een paar handen ook zonder tien vingers,
Kon nog altijd dingen doen,
Piano spelen of een stevig huis bouwen,
Samen, zeker niet alleen,
Kregen ze weer een beetje vertrouwen.
Dit was een verhaal van lang geleden,
Maar daarom niet van een heel ver verleden.
Als iedereen helpt,
Bestaan er niet enkel beperkingen.

Karolien Borghlevens

(Copyright afbeelding: kunstenaar Dries Vanwijnsberghe)

Onder de Pandanusboom

Groene bladeren als beschutting,
Geen echt dak maar een van de natuur.
Zo was Damiaans eerste slaapplaats op Molokai,
Een pandanusboom stevig in de grond.
Zorgde ervoor dat hij niet volledig,
Onder een met sterren bedekte hemel sliep.
Een deken van groene bladeren,
Bescherming van de natuur.
Niet alle denkbare warmte,
Maar ze deden wat ze konden.
Zo was Damiaan ook voor zijn mensen,
Hij had geen oplossing voor elk probleem.
Maar hij was er voor hen en deed zijn best,
Zwakte en sterkte schuilen soms dicht bij elkaar.

Karolien Borghlevens

Een mens van verbinding

Op 2 juni 2016 vond in Leuven het congres Eigentijds Tegendraads plaats. Al wie het katholiek onderwijs en de vorming van jonge mensen tout court een warm hart toedraagt, kwam samen om zich een ganse dag te buigen over de dialoogschool. Meer weten over de dialoogschool, klik dan hier.

copyright Damiaan Vandaag

copyright Damiaan Vandaag

Eén van de sprekers op dit congres was bisschop Johan Bonny. In zijn lezing ging hij wat dieper in op de katholieke identiteit van de dialoogschool en waarom we die niet zomaar onder stoelen of banken mogen schuiven. Hij hing zijn uiteenzetting, waarvan u de integrale tekst hier kunt lezen,  op aan drie inspirerende figuren die ook vandaag nog zin en betekenis hebben in het onderwijs. Als eerste voorbeeldfiguur schoof de bisschop Damiaan naar voren. Hij vertelde het volgende:

Mijn eerste persoon is Damiaan De Veuster (1840-1889). Hij is de best gekende Belg en Vlaming, ook in het katholiek onderwijs. Zelf herinner ik me zijn gezicht en levensverhaal nog uit de kleuterklas. Damiaan was geen held en geen hoogvlieger. Hij nam de plaats in van zijn broer als missionaris. Bijna per toeval kwam hij op het eiland Molokai terecht. En hij bleef er, ook omdat de Congregatie geen opvolger of vervanger voor hem had. Eenmaal zelf aangetast door melaatsheid, kon en wilde hij niet meer terug. Hij stierf als melaatse onder de melaatsen. Als weinig anderen heeft Damiaan gewerkt aan overbrugging en integratie. Hij oversteeg de grenzen tussen wij en zij: tussen Vlaanderen en Hawaii, tussen gezonde en zieke personen, tussen paternalisme en solidariteit, tussen katholieken en christenen van andere confessies. Hij was een mens van verbinding, tot ver voorbij de horizon van Tremelo. Hij kreeg zelfs een standbeeld in het Capitool van Washington. Wat kenmerkte de katholieke identiteit van Damiaan? Een diep geloof, een groot hart, twee sterke handen en een taaie volharding. Christelijke identiteit en menselijke solidariteit waren voor hem geen tegengestelden. Integendeel, ze kwamen voor hem uit dezelfde inspiratie en hielden elkaar recht, vooral in dagen van beproeving.

(Bron: http://www.dialoogschool.be)