Pasen op Molokaï

Kijkend in de winkelstraten,
Zie ik etalages vol met felle kleuren.
Paaseitjes met gele linten,
Alle kleuren van de regenboog.
Vrolijke konijntjes en kuikens,
Een overdosis schattigheid en lekker eten.
Waarvoor staat het paasfeest?
Spontaan komen die eieren in ieders verbeelding.
Een veranderde tijdsgeest.
Wat helemaal niet erg is,
De meesten hebben het goed.
Maar anders dan bij kerst lijkt niemand te willen delen.
We houden al die eitjes in onze kast tot ze ons gaan vervelen.
Op Molokaï was zo’n gekleurd ei,
Vast een zeldzame lekkernij.
Misschien zelfs onbestaande,
Maar met Pasen was er iets anders gaande.
Het leven van de Heer werd herdacht,
Niet met zoveel pracht.
Maar mooi in al zijn eenvoud,
De echte Paastraditie!
Waardering voor elkaar,
Zorgen voor wie het minder goed heeft.
Dat was voor hen het echte Paasfeest.
Geen plaats voor luxe,
Felgekleurde eieren.
Maar een feest gekleurd door de glimlach van de mensen.

Karolien Borghlevens

Thuis

In deze veertigdagentijd, vastentijd, worden we uitgedaagd. We worden uitgedaagd om  thuis te komen en van onze wereld waarin we wonen een thuis te maken voor iedereen.

Thuiskomen

De parabel van de verloren zoon (Lc 15, 11-32) is duidelijk. Thuiskomen loopt niet altijd van een leien dakje. Onze overvolle agenda’s zorgen voor een druk en rusteloos leven waarin we onszelf telkens weer voorbij hollen in een race tegen de klok. De slogan “alsmaar meer en beter” geldt niet enkel voor het beroepsleven, ook het sociale leven naast het werk raakt erdoor in de ban. In al deze drukte komen we haast niet meer thuis. Het evenwicht is zoek en dat moeten we herstellen. Thuis komen we immers tot rust. Thuis herleven we. Thuis herbronnen we. Thuis luisteren we naar elkaar. Thuis voelen we ons verbonden met elkaar. Thuis leven we niet elk voor zich maar samen. Thuis komen we tot onszelf, tot elkaar, tot God.

Copyright Damiaan Vandaag

Copyright Damiaan Vandaag

Vasten is opnieuw leren thuiskomen. Vasten is minder hollen en meer stilvallen. Vasten is minder consumeren en meer herbronnen. Vasten is minder eigenbelang en meer verbondenheid. Vasten is minder eigen geluk en meer solidariteit. Vasten is minder ik en meer wij. En hoe moeilijk het soms ook is, de optie om thuis te komen telkens weer opnieuw ligt steeds open. Met open handen zullen we worden onthaald.

Een thuis maken

De oudste zoon in de parabel heeft het er echter heel moeilijk mee. Dit kan niet. Dit klopt niet. Ik heb zo mijn best gedaan. Dit is onverdiend. Voorbij succes en verdiensten, voorbij fouten en mislukkingen, ziet de vader zijn twee zonen, twee broers zonder onderscheid. Ze zijn weer thuis. Dat moeten we vieren. De oudste zoon kan het niet verkroppen. Hij feest niet mee en weigert van het huis en de grond waar hij woont een thuis te maken voor zijn verloren broer zoals de vader.

Spelen ook wij niet af en toe de rol van de oudste, misnoegde broer. Ik doe hier zo mijn best, ik heb succes en dat is mijn verdienste, het gaat me voor de wind en terecht. Na hard werken geniet ik van een welverdiend pensioen. Neen, je hoeft me dus niet te komen lastigvallen met die praatjes dat we ons wat meer zouden moeten bekommeren om onze medemensen, hierbij ons en in het Zuiden, die het veel minder goed hebben. Neen, ik voel me niet verantwoordelijk en laten we eerlijk zijn: Hebben ze hun problemen niet al te vaak aan zichzelf te danken? Wat heb ik met deze mensen te maken? Ben ik soms hun broer of zus?

Copyright Johannes Wickert

Copyright Johannes Wickert

Wij zijn ook maar mensen en soms worden we overmand door deze gedachten. We sluiten ons op in ons eigen wereldje, in ons eigen huisje, in ons eigen leventje. We aarzelen om samen van deze wereld een thuis te maken voor iedereen. We zijn bang om  mensen dichtbij en veraf te zien als onze broers en zussen, kinderen van eenzelfde God die vader en moeder is. Geloven in een God die niemand laat verloren gaan, geloven in God als barmhartige vader en zorgzame moeder betekent dat we dat geloof ook hier en nu durven waarmaken.

Dan betekent vasten werkelijk thuiskomen bij onszelf, bij elkaar, bij God. Dan is vasten minder eigen geluk en meer verbondenheid en solidariteit met onze medemensen dichtbij en veraf. Dan is vasten minder ik en meer wij. In dit bijzondere jaar van Barmhartigheid weerklinken de volgende woorden uit het Evangelie krachtig: “al wat je voor je arme en kwetsbare broers en zussen, hier en in het Zuiden hebt gedaan, dat heb je voor mij gedaan!”

Ruben Boon, projectleider Damiaan Vandaag