Mens altijd mens

wanneer leprapatiënten uit Hawaii
naar een eiland
zakdoek groot
verbannen worden

wacht het pijnlijk lot
van leven op een vuilnisbelt
van langzaam wegrotten
van dagen aftellen

tot één man
priester – missionaris
met troostende woorden
een hand reikt

zonder angst voor besmetting
wonden verzorgt
kleren uitdeelt
vriend van melaatsen wordt

om dan samen
huizen school
kerk ziekenhuis
te bouwen

ook daar in Molokai
blijft
voor Pater Damiaan
MENS ALTIJD MENS

Gerard Cornelis, eerste dorpsdichter van Tremelo

Advertenties

Vandaag is niet perfect

Vandaag is niet perfect

Vandaag is niet perfect,
Er is nog altijd overal angst.
Slechte nieuwsberichten worden nog steeds overal opgezegd,
Iedereen lijkt om ter bangst.
Dit is van alle tijden,
Vandaag is niet perfect.
Maar laat je niet misleiden,
Dit werd vroeger ook al gezegd.
Belangrijker is dat sprankje hoop,
Dat weten de melaatsen van Molokaï.
Hun held liep niet met zijn goede daden te koop,
Denk goed aan dit bijzondere detail.
Perfectie bestaat niet of is niet groot,
Toen hij daar aankwam met die overzetboot.
Wist hij dat niets er perfect zou zijn,
Toch genoot hij ervan om voor hen te zorgen,
Voor zowel groot als klein.
Niets was hem te veel,
Dat deed hij alle dagen hij had zijn goede moed niet opgeborgen.

Karolien Borghlevens

Wees niet onverschillig

Nog voor Damiaan naar de melaatsennederzetting van Molokaï ging, maakte hij kennis met lepra in de districten op het eiland Hawaii (Big Island) waar hij werkzaam was. Hij zag hoe zieke personen en ‘verdachte gevallen’ door politieagenten werden opgespoord en als misdadigers werden opgesloten in afwachting van het finale verdict en de verbanning naar die natuurlijke gevangenis op de noordelijke landtong van het eiland Molokaï. Men huiverde bij de gedachte weggebracht te worden naar een plek die onheilspellende bijnamen als ‘plaats waar geen wetten gelden’ en ‘levend kerkhof’ droeg.

Copyright Damiaan Vandaag

Copyright Damiaan Vandaag

Meer dan eens was Damiaan de machteloze toeschouwer van schrijnende taferelen waarbij vaders, moeders, zonen, dochter , broers, zussen, vrienden en kennissen gedwongen afscheid namen voorgoed. Hulpeloos geschreeuw en oeverloos gehuil braken Damiaans hart. Hij moet de wanhoop gezien hebben van de gevangenen van een ziektebeleid zonder genade en de knagende onmacht en droefheid van de achterblijvers. Hij wilde helpen. Toen zijn bisschop de vraag stelde wie de zieke mensen op Molokaï wilde nabij zijn, stelde Damiaan zich onomwonden kandidaat. Hij ging naar hen toe en vroeg aan zijn oversten te mogen blijven. Er was zinvol werk te doen.

copyright Louisa Janssens

Copyright Louisa Janssens

“Deze arme christenen, al bijna stervend, schreeuwen luid om een priester”, schreef hij in één van zijn eerste brieven aan pater generaal. Damiaan liet zich raken door de hulpkreet van mensen aan de kant geschoven door een kille gezondheidspolitiek in naam van het algemeen belang. Hij waagde de sprong zonder enige garantie, zonder het minste voorbehoud. “Ellende zowel moreel als fysisch omringt mij van ’s morgens tot ’s avonds en mijn hart breekt ervan. Ik probeer mij nochtans altijd blij te tonen om mijn zieken op te beuren”. In tranen deed hij het goede. In tranen troostte hij de mensen. In tranen geloofde hij de gelukkigste missionaris ter wereld te zijn. In tranen hield hij zielsveel van zijn melaatse vrienden, kinderen van God. Keek hij in het door ziekte getekende aangezicht van een zieke vriend, dan zag hij een broer of een zus.

Damiaan bleef niet onverschillig. Hij trok geen pantser op rond zijn hart. De pijn, het verdriet, de onmacht en de wanhoop van zijn medemens brachten hem van de wijs. Hij stopte zich vervolgens niet weg achter goedkope excuses. Hij nam zijn broederlijke verantwoordelijkheid. Hij zat niet stil. Hij kwam in actie. Hij liet van zich horen. Want “wie stil blijft over wat er echt toe doet, houdt op te leven”, aldus Nobelprijswinnaar Martin Luther King. De keuze van één man toen, veranderde het leven van velen tot op vandaag.

Ruben Boon