Op weg naar Kerstmis

De Advent is een tijd van verlangen. Vol hoop en verwachting hunkeren mensen naar licht in de duisternis. Het koude, kille weer en de lange donkere avonden doen verlangen naar knusse gezelligheid en warme geborgenheid. Verlichte etalages, winkelzondagen, kerstmannen- en markten, drommen mensen in de straten kondigen het kerstfeest aan. Of het kerstfeest ook Kerstmis is, is een andere vraag. Terwijl we op zoek gaan naar een passend kerstgeschenk en een origineel kerstmenu bedenken, raakt de essentie van Kerstmis vaak ondergesneeuwd. Misschien kunnen we opnieuw authentiek Kerstmis vieren door op zoek te gaan naar die ondergesneeuwde betekenis van Kerstmis.

Copyright Welzijnszorg

Copyright Welzijnszorg

Laten we het ons voorstellen: kerstnacht in de melaatsenkolonie op Molokaï in de tijd van Damiaan. Damiaans kerk, de Sint-Philomenakerk, zit propvol. De inwoners van de nederzetting wonen druk de middernachtmis bij. Het koor en de twee organisten zorgen voor muzikale omkadering. Het kaarslicht vult de kerk met licht en warmte. De kerk is een lichtbaken op het donkere eiland. Een door de ziekte getekende Damiaan gaat voor en kan zich nauwelijks staande houden. Op die onherbergzame plek, een ballingsoord voor velen, ook daar komt God onder de mensen. De melaatsen met hun misvormde aangezichten en verminkte ledematen kijken ons aan. De melaatsen zijn meer dan hun ziekte. De melaatse zijn mensen, medemensen. Wenden wij onze blik van hen af of proberen wij hen aan te kijken, recht in de ogen, als mensen. Damiaan deed het ons voor ook al kostte het hem ook moeite. En bij iedere aanblik, bij ieder oogcontact, werden ‘zijn’ melaatsen meer mens. Ook hij zelf werd erdoor geraakt. In de aanblik van het gelaat van een zieke medemens ervoer hij Gods aanwezigheid.

Copyright Welzijnszorg

Copyright Welzijnszorg

In deze donkere dagen ontsnappen ze nog meer aan onze aandacht: onze medemensen in nood. Hoe beantwoorden wij een smekende blik van een arme bedelaar? Wat doen wij als een naaste familielid of een verre vriend of vriendin wat van onze kostbare tijd vraagt voor een goed gesprek? Laat het ons koud of verwarmt het ons hart? Je kan als mens geen dak boven je hoofd hebben. Dan ben je dakloos en hoop je ergens onderdak te krijgen. Maar je kan je als mens met een dak boven je hoofd ook reddeloos verloren voelen. Dan is je ziel dakloos. Je hoopt dan op de liefdevolle genade van God en je medemens. Laten wij de deuren van ons huis en de deuren van ons hart openen voor deze mensen.

Copyright Welzijnszorg

Copyright Welzijnszorg

Dan is de Advent niet enkel een tijd van verlangend en hoopvol uitzien naar het licht. Meer nog is het samen met onze medemensen in nood uitkijken naar het licht, naar een hoopvolle en menswaardige toekomst voor iedereen. Zo worden we samen meer mens. Ieder jaar opnieuw roept een klein en weerloos kindje in een kribbe onder een schamel dak ons op weer en meer mens te worden. ‘Mens worden’ is de ware betekenis van Kerstmis en dat telkens weer opnieuw.

Ruben Boon, projectleider Damiaan Vandaag

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s