Damiaan inspireert Rob (deel 2)

Enkele maanden later kreeg ik mijn sportongeval. De vooruitzichten naar de toekomst  waren zeer slecht. Ik zou nooit meer zelfstandig rechtop kunnen zitten . Laat staan dat ik ooit nog zou kunnen wandelen, zwemmen en fietsen. Toen stortte mijn wereld in. Maar ik bleef bidden tot Damiaan met psalm 42: “Wie zorgt draagt voor de minsten, hem steunt de Heer als hij zelf ziek te bed ligt”. Door dit gebed heb ik steeds moed en vertrouwen gehad in de toekomst. Gelukkig ging het altijd iets beter.

Copyright Damiaan Vandaag

Copyright Damiaan Vandaag

Ik heb veel Damiaanklonen ontmoet in de hulpverlening: dokters, verpleegkundigen, kinesisten, sommige vrienden. Ik had ook het gevoel niet alleen te zijn en ik voelde met lotgenoten mee “Wij beperkten, wij gehandicapten”. Je zelf weer integreren in de samenleving is niet simpel. Toen merkte ik echt hoe hard onze samenleving is.
In deze periode las ik in de biografie van Damiaan dat hij ’s nachts  vertroosting vond in het bidden van de rozenkrans, meer bepaald in het overwegen van de droevige mysteries.
Dit heeft mij ook vertroosting gebracht en gesterkt op mijn weg. Het heeft mij in 2012 geïnspireerd om de kruisweg op mijn eigen leven en dat van andere andersvalide mensen te leggen.

DSC_0015

Copyright Damiaan Vandaag

Het resultaat kan je hieronder lezen:

1 veroordeling: etiket opgeplakt en uitgesloten, vingerwijzing
2 neemt kruis op: neemt moed en probeert deel te nemen aan de maatschappij
3 1ste val : ontoegankelijkheid, barrières, vooroordelen
4 ontmoeting moeder: krijgt steun, een schouderklopje
5 Simon helpt kruis dragen: hulp door heilige pater Damiaan van Molokaï
6 Monica veegt hoofd af : hulpverlening
7 2de val: ontmoediging, deksel op de neus
8 wenende vrouwen: verwijzing naar ook jullie kan het overkomen, krokodillentranen
9 3de val: betutteling, klein houden
10 beroving kleren: monddood maken, over iemand heen praten
11 vastnagelen: in een wurggreep houden, vooroordelen
12 kruisiging: machteloosheid, ogen en oren wijd open gesperd maar mond gesnoerd
13 kruisafneming: koestering in schoot Damiaan
14 graf: liggende meditatie
15 Pasen: zorgzame wereld

 

 

Ik moest mijn eerdere gedachte van toen ik als vrijwilliger met kansarme jongeren werkte, bijstellen. Ik dacht dat ik het begreep, maar ik begreep er niets van. Het is verschrikkelijk. Dit is de hel. Ik voelde me dikwijls zoals in een getto omdat men goed bedoeld dacht van: “we begrijpen Rob”.

Dit illustreer ik best met voorbeelden, waar van het ene al grappiger dan het andere.
De dingen verlopen na mijn ongeluk soms wat trager, dus men denkt automatisch “Oei dat kan hij niet, kom we nemen het over”. Deze betutteling deed mij denken “Oei kan ik nu echt niets?”. Dit is nefast voor een mens. De melaatsen van Damiaan deden ook alles trager , maar mochten wel doen wat ze konden op een rustige en menselijke manier. Damiaan gaf hun waardigheid terug.

Copyright Damiaan Vandaag

Copyright Damiaan Vandaag

Nu een grappig voorbeeld:
Ik doe aan nordic walking(stappen met een soort skistokken). Op een winteravond moest ik een kruispunt oversteken. Plots stopt er een wagen.De bestuurder komt naar mij toe en pakt mijn arm vast. Ik verschrik en zeg:  “Wat krijgen we nu?”  De dame antwoordt : “Ik moet u de straat over helpen, gij zijt toch blind”.
Ik antwoord: “Mevrouw kijk eens goed naar de kleur van mijn stokken, deze zijn niet wit, dus ik ben niet blind, maar ik hoop als je ooit een echte blinde tegenkomt dat je zal stoppen en hem eerst vragen of hij hulp nodig heeft, want anders krijgt die persoon misschien een hartaanval of zo!” . Wordt vervolgd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s