Damiaan inspireert Rob (deel 1)

Wie is Rob Sleurs?

Ik zag het levenslicht in 1973 in Leuven . In mijn geboortestad liep ik school om daarna bij GroepT mijn ingenieursstudies in de informatietechnologie aan te vatten. Mijn levenspad liep niet altijd over rozen omdat ik hooggevoelig ben. In 2002 heb ik een trombose gekregen door een sportongeval. Dat heeft invloed gehad op mijn hersenen. Het maakt het leven voor mij niet eenvoudig. Damiaan is voor mij steeds een steun geweest in mijn kinderjaren en ook vandaag.

Copyright Damiaan Vandaag

Copyright Damiaan Vandaag

Damiaan leren kennen

Ik ben geboren en getogen in de regio van Damiaan. Mijn grootvader langs moederskant ging iedere dag van Haasrode met de fiets naar Leuven om de eucharistieviering in de crypte van Damiaan bij te wonen. Op mijn 10de nam hij mij  mee naar de crypte en vertelde daar het verhaal van Damiaan. Hij voegde er aan toe dat deze Damiaan heel belangrijk kon zijn in mijn verdere leven: een voorbeeld en toeverlaat. Voor mijn grootvader was Damiaan allang heilig voor de officiële zaligverklaring en latere heiligverklaring.

Nadien als ik in de buurt van Tremelo kwam kreeg ik het steeds koud en warm, want ik moest steeds aan Damiaan denken. Op school en in de jeugdbeweging werd er ook over Damiaan gesproken. Toen men mij vroeg om in Gasthuisberg patiënten naar de kapel te brengen was mijn antwoord een volmondig ja! Hier heb ik Damiaan een stukje mogen ervaren. Deze mensen genezen kon ik niet, maar ik kon hen wel in gebed daadwerkelijk nabij zijn.

Copyright Damiaan Vandaag

Copyright Damiaan Vandaag

Ik putte steeds veel vertroosting door gebed in de crypte bij het graf van Damiaan. Door mijn hooggevoeligheid was ik soms wat geïsoleerd, de vreemde eend in de bijt. De wetenschap stond toen nog niet waar ze vandaag staat. Ik ben koppig blijven doorzetten om te geraken waar ik wilde geraken, Damiaan deed ook zo. Dit heb ik wel pas later ontdekt. Stilaan bloeide ik meer open en vond ik mijn plekje in deze wereld.

Ik ging uiteindelijk werken en zocht ook vrijwilligerswerk : kansarme jongeren laten kennismaken met de wondere wereld van de informatica. In mijn omgeving zei men tegen mij: “dit is nutteloos, die hebben daar toch niets aan”. Toen gaf Damiaan mij het voorbeeld om dit toch te doen, want iedereen heeft recht op een plaats in deze samenleving. Een goede algemene kennis van informatica is hierbij ongetwijfeld belangrijk.

Damiaan kon zijn mensen niet genezen maar hij zorgde er wel voor dat ze verder konden en gaf hun nuttige bezigheden en verantwoordelijkheid. Kortom hij gaf hun een menswaardig bestaan . Zelf hebben deze jongeren mij ook veel dingen bijgebracht  op technisch en menselijk vlak. Toen dacht ik dikwijls bij mijzelf: “Zo leven moet toch moeilijk zijn, ik begrijp hen volkomen”. Wordt vervolgd

Sterren van mensen

Tweeduizend jaar geleden: een man en zijn hoogzwangere vrouw verlaten op keizerlijk bevel hun woonplaats. Ze gaan op weg voor een volkstelling. Tegen de avond komen ze aan. Het stadje zit propvol. Nergens vinden ze nog een comfortabele plek om te slapen. Deuren blijven gesloten. “Neen, hier kunnen jullie niet terecht”, horen ze telkens. De vrouw voelt de weeën opkomen. Ze vinden ternauwernood onderdak in een stal met een schamel dak. De vrouw brengt een zoon ter wereld, wikkelt het pasgeboren kind in enkele doeken en legt het in de voederbak van de os en de ezel met wie ze de stal delen.

Damiaan125

Tweeduizend jaar later verlaten mannen, vrouwen en kinderen nog steeds noodgedwongen hun woonplaats. Het is de oorlog. Het is het geweld. Het is de armoede. Het is de hongersnood. Het zijn onmenselijkheden.
De weg naar een beter en menswaardig leven ligt al te vaak bezaaid met hindernissen, weerstand en onbegrip. Waar ze aankomen, heeft medemenselijkheid een wachttijd, solidariteit een prijs en gastvrijheid openingsuren.

Gelukkig is er steeds een stille tegenstroom van kleinere en grotere initiatieven gedragen door mensen met het hart en het verstand op de juiste plaats. “In de duisternis” waarin deze mensen op de vlucht aankomen, zoeken ze samen naar een eenvoudige stek om te wonen en te leven. Een plek waar een nieuwe, betere toekomst kan geboren worden. Deze mensen willen er eenvoudig weg “zijn” voor wie hen nodig heeft. Het zijn fonkelende sterren van mensen in een soms sombere en donkere wereld.

Damiaan330

Deze mensen zijn zoals Damiaan. Ze leggen zich er niet bij neer. Ze varen tegen de stroom in. Ze tonen zich mens voor hun medemens. Ze maken van solidariteit geen dode letter. En gastvrijheid is hun handelsmerk. Ze openen hun hart, vervolgens hun deur en lachen je vriendelijk toe: Kom erin! Wat kan ik voor je betekenen? Laten we in de geest van Damiaan, zulke sterren van mensen zijn. Laten we er proberen te zijn voor wie ons nodig heeft!

Ruben Boon

(afdrukbare versie: Sterren van mensen)

Wees waakzaam

Talrijke vluchtelingen gaan in een gammel bootje op zoek naar een betere toekomst op een ander continent. Dat land van melk en honing zullen ze nooit zien. Ze laten het leven erbij. De zee herbergt hun lichamen. Hun dromen komen de hemel toe. Wat drijft hen toch de gevaarlijke oversteek te maken? Vaak is het oorlog, geweld, honger en armoede. Handelaars in mensenwaar trachten munt te slaan uit het driftige verlangen van velen naar een menswaardig leven. Ze verkopen all-inn formules naar onbestaande paradijzen. Geldzucht maakt mensenlevens van geen tel. En als zo een lekkende schuit dan toch de kust weet te bereiken, wie kijkt dan naar hen om?

Bootladingen zieke mensen

Dag en nacht kwamen bootladingen zieke mensen aan, toen Damiaan in de melaatsennederzetting op Molokaï werkte. Stormachtig weer, een onstuimige zee hielden de kapiteins niet tegen hun vracht en passagiers zonder pardon in kleine bootjes aan land te sturen. Kortom, de zieke mensen werden zonder meer gedropt en de kapitein maakte rechtsomkeer. Wie keek naar hen om?

Arthur Mouritz, toenmalig residerend arts op Molokaï, noteerde volgende episode:

“Rond middernacht kwam de stoomboot Mokolii met vracht en 40 passagiers aan bij Kalaupapa. De zee was uiterst ruw. De golven beukten tegen de rotsen. De wind blies uit het noorden. Ijskoude regen viel met bakken uit de lucht. Als de handige Hawaiiaanse zeelui, onder de beste ter wereld, er niet waren geweest, zouden de kleine bootjes waarmee de passagiers aan land gingen, water maken, kapseizen en te pletter slaan op de rotskust. Als bij wonder gebeurde dit niet. Vracht en passagiers kwamen veilig aan. De passagiers waren echter door en door nat, door regen en zeewater. Het personeel van de melaatsennederzetting was niet onvoorbereid. Residerend priester Pater Damiaan en verantwoordelijke opzichter Mr. Ambrose Hutchison hadden voor dampend hete koffie en warm eten voor alle nieuwkomers gezorgd”.

Hartverwarmende gastvrijheid

Hartverwarmende gastvrijheid stelde de nieuwkomers dadelijk op hun gemak. In team maakte Damiaan zo van een ballingsoord een nieuwe thuis voor deze zieke gelukzoekers. “Damiaan was erg gastvrij. Hij maakte er een gewoonte van om wekelijks de stoomboten met passagiers op te wachten in Kalaupapa, de landingsplaats. Lange tijd kwamen de boten erg vroeg in de ochtend. Om niet te laat te komen, stond hij nog vroeger op. Zo was hij telkens de eerste of één van de eersten om de nieuwkomers te verwelkomen”, herinnert naaste helper en toeverlaat Jozef Dutton zich.

Wees waakzaam!

Wees waakzaam!, draagt Jezus zijn leerlingen op, want ik zal als vreemdeling aankloppen en jullie om eten en drinken, om kleding en onderdak vragen. Dat ik jullie niet slapend aantref. Talrijke ‘vreemde’ gelukzoekers kloppen op de deur van ons continent, ons land, ons huis, onze gastvrijheid. Kijken we naar hen om als broers en zussen of laten we geen indringers toe in de cocon van ons eigen comfortabele leventje? Wees dus waakzaam. Damiaan was waakzaam.

Ruben Boon