“Zijn geest is hier”

Hij blijft

Damiaan had een goede band met de Hawaiianen. Op Molokaï werd die alleen nog maar sterker. De Hawaiianen sloten hem in het hart. Hij was werkelijk één van hen geworden. “Hij zorgt goed voor ons en laat het ons aan niets ontbreken. We zouden niet weg willen hier als dat een afscheid van Pater Damiaan zou betekenen”, vertelde zijn melaatse vrienden aan een bezoeker. En Damiaan schreef aan een confrater: “Indien ik de keuze mocht hebben hier te vertrekken in goede gezondheid, dan zou ik zonder aarzelen zeggen: ‘Ik blijf hier bij mijn melaatsen tot het einde’’’. Ook na de dood van Damiaan voelden de Hawaiianen zich sterk verbonden met deze Belgische priester-missionaris die zijn leven had gegeven voor hun geluk en welzijn.

Hij vertrekt

Op 27 januari 1936 begaf een grote delegatie zich naar Kalawao, Molokaï. De delegatie hield halt bij het grafmonument van Pater Damiaan in de schaduw van ‘zijn’ Sint-Philomenakerk. Het kruisvormige monument draagt het volgende opschrift: ‘Opgedragen aan de herinnering aan Eerwaarde Pater Damiaan, gestorven als offer van de naastenliefde voor de slachtoffers van de lepra‘. En dat zouden die “slachtoffers” nooit vergeten. Ze hielden de herinnering aan hem levendig. Damiaan was één van hen geworden, Kalawao zijn nieuwe thuis. Hij wilde er niet weg. Hij wilde er zijn en blijven voor zijn melaatse vrienden. Nu werd zijn stoffelijk overschot ontgraven en overgebracht naar zijn ‘oude’ vaderland. Met wat Damiaan en zijn melaatse vrienden het liefst van al wenste, hield men geen rekening.

Bisschop Stephen Alencastre sprak de bewoners van de melaatsennederzetting die morgen toe met volgende woorden:

Dierbare vrienden,

Op dit plechtig ogenblik geef ik me ten volle rekenschap van uw gevoelens bij het zien van het wegbrengen van de stoffelijke resten van Eerwaarde Pater Damiaan, uw toegewijde priester en trouwe vriend. Wij hebben uw klachten en protesten gehoord, wij begrijpen ze en in alle oprechtheid waarderen we ze omdat ze voor ons een krachtig bewijs leveren van de achting waarmee gij de herinnering hoog houdt van de martelaar van de naastenliefde die 66 jaar geleden naar dit verbanningsoord kwam om zich toe te wijden aan de lijdende mensheid. (…)

Zijn laatste rustplaats hier midden onder u, gedurende 46 jaar, was een bron van inspiratie voor edele zielen die hier zijn dienst van toewijding verder zetten.
Vandaag verlangt zijn geliefde België, dat hem aan ons uitleende, hem terug en wil hem elke eer geven welke hem toekomt en die hem hier op deze geïsoleerde plek die Kalawao is geworden niet kan worden geschonken. Het is om deze reden dat het wenselijk is dat hij terugkeert om te rusten te midden van zijn volk. Dat is niet alleen goed voor hem maar ook goed voor ons.

Ginder, zeer ver, beschouwt men hem als een nationale held, hij zal rusten te midden van zijn landgenoten en zal voor hen, door zijn roemrijke aanwezigheid, voorwerp zijn van bewondering en inspiratie (…)
Het overbrengen van zijn stoffelijke resten naar België zal hem de eerbetuigingen schenken welke wij hem niet kunnen geven met die eer die hem terecht toekomt.

Wellicht bespoedigt het eveneens de dag waarop onze Moeder de heilige Kerk, door een uitspraak van haar roemrijke Voorganger, zijn illustere naam zal plaatsen in de glorierijke catalogus van de heiligen. Hij zal dan voor immer erkend worden als de martelaar van Molokaï en hij zal anderen aansporen om in zijn voetspoor te treden.

“Zijn geest is hier”

Damiaans melaatse vrienden stonden er maar beteuterd bij. Verontwaardiging en droefheid tekenden hun gezichten. Ze brachten hun vriend een muzikale afscheidsgroet. Samen zongen ze Ke Ola , ‘Jezus is het leven’ en ‘Aloha Oe’, gecomponeerd door koningin Liliuokalani, die Pater Damiaan tijdens zijn leven voor zijn grote verdiensten had geridderd. Een grotere eer vanwege het protestantse Hawaiiaanse koningshuis kon een katholieke missionaris niet te beurt vallen.

Buiten zijn wil om verliet hij dan toch de melaatsennederzetting. Maar tot op vandaag klinkt volgende reactie op de overbrenging: “Pater Damiaan hoort hier thuis, niet in Leuven, en ook niet in de kathedraal van Honolulu. Jullie hebben hem van ons hier weggenomen… Maar zijn geest is hier, en die kunnen jullie ons niet ontnemen”.

Ruben Boon

Bron: Rapport over het opgraven van de stoffelijke resten van eerwaarde Pater Damiaan De Veuster ss.cc., van de Consul van België in Honolulu aan de Belgische Minister van Buitenlandse Zaken, zie Damien Info, nr. 24, 20 november 2002, 2-23.

Afbeelding: copyright Damiaan Vandaag

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s