Deze mens spreekt aan…

“Sinds dat ik een tiener ben stap ik af en toe eens binnen om even op adem te komen in de crypte van pater Damiaan.
Wat me aantrekt is de geborgenheid die de grafkapel schept – als een moederschoot in een levende stad – en waar ik mijn hart opnieuw hoor slaan. De lucht lijkt er iets ijler, maar dat is eigen aan een kelder waar verfrissing gezocht wordt. In die zacht verlichte ruimte, en heerlijk is het wanneer in de zomer zonnestralen een gloed door de gekleurde ramen op de stenen vloer werpen, gaat sinds jaren mijn aandacht onmiddellijk uit naar de grote wandfoto van pater Damiaan .

Heldhaftigheid en nederigheid in een sublieme combinatie in één beeld gevat. Deze mens spreekt aan. Als tiener begon ik over hem te lezen. Hij intrigeerde me, hij daagde me uit tot een leven dat een gave wordt voor de ander. Ik heb geworsteld met deze gevoelens van opoffering. Dat lijkt bovenmenselijk. Ook het grafschrift liet me lang met een raadsel achter : “Ik vind mijn grootste geluk den Heer te dienen in zijne arme en zieke kinderen die van de andere mensen verstoten worden.”

Want hoe kan het dat iemand zijn ‘grootste geluk’ vindt in het zorgen voor anderen die dan nog verstoten worden? Ligt dat grootste geluk niet in een carrière, een groot huis, een flinke gezondheid, een stralende familie,… De logica van pater Damiaans woorden begreep ik maar een tijd later toen ik op een avond Jezus’ woorden las: ‘Ik had honger en je hebt Me te eten gegeven, ik had dorst en je hebt Me te drinken gegeven,… telkens wanneer je dit voor één van de minste broeders van Mij hebt gedaan, heb je het voor Mij gedaan.‘ (cfr. Mt. 25).

Toen vielen de schellen van mijn ogen. Ik begreep dat Damiaan in de arme, zieke, verstotene een vindplaats van God gevonden had. Dat maakte de hele beleving van het leven en relaties nieuw. Ik ervaarde het in mijn leven want telkens ik me een beetje wegcijferde voor de ander geeft me dit een vreugde. Ik ontdekte dat deze vreugde en vrede er geen ander adres op de aarde te vinden is, dan wel in deze houding waarbij de ander regelmatig voorrang op mezelf krijgt. Ik ontdekte het op de bus wanneer ik mijn plaats afstond aan een oudere dame, ik leerde het in de sportles wanneer ik als eerste atleet bij de groepssamenstelling de zwakkere medeleerlingen koos voor de sterkere leerlingen, en zo een glimlach en verbazing ontlokte op het gelaat van de eerst gekozenen.

Toen dan het moment aangekomen was om een levenskeuze te maken, was ik doorheen de jaren gegroeid in geloof en begreep ik dat wie veel geeft, nog veel meer ontvangt. Als Damiaan koos ik om priester te worden, en verlangde ook avonturier te zijn, weliswaar niet in Molokaï maar hier in mijn eigen land. En zo is het dat ik nu enkele jaar priester ben, en nog steeds regelmatig naar die zalige ruimte afdaal waar diegene begraven ligt, die me ooit vriendelijk uitgedaagd heeft, en die ik nu met een instemmende glimlacht begroeten mag.”

Filip Hacour

Copyright afbeelding: Damiaan Vandaag

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s