Ontmoeting met Pater Damiaan

Ik ben Olga Lazaru. Ik woon in Jakarta, Indonesië en werk als vrijwilligster in een weeshuis.
Begin augustus 2013 kwamen mijn man en ik op vakantie naar Nederland om onze dochter die er studeert, een bezoek te brengen. We maakten van de gelegenheid gebruik om een bedevaart te maken naar het graf van Damiaan in Leuven. Dat deden we op 12 augustus. In de crypte hangt een grote foto van Damiaan met een door lepra getekend gezicht. Ik werd er stil van. Niet langer de jeugdige priester blakend van gezondheid toen hij aankwam in de melaatsennederzetting. Het leek wel of hij me recht in de ogen keek en stilletjes vroeg: “Wat doe jij voor je naasten in Jezus’ voetsporen?”. Ik herinnerde me hoe snel ik ontmoedigd raakte en me wilde terugtrekken van zodra problemen op het werk de kop opstaken. Damiaan doet ons voor hoe wij lief en leed kunnen dragen en hoe wij de kleine en uitgesloten mens tegemoet kunnen treden. Damiaan was bereid zijn leven met hen te delen, zonder berekening en met overgave. Hij gaf zijn leven en werd één met de melaatse mensen van Molokaï. En zo leek zijn leven op dat van Jezus Christus, die hij zo vurig wilde navolgen. Ik was al zo lang betrokken in onze parochie en als vrijwilligster in ons weeshuis, toch heb ik het gevoel dat ik te weinig doe wat Gods liefde van mij vraagt. Opnieuw leek Damiaan zachtjes te fluisteren: “vergeet het verleden, begin met iets nieuws voor je medemens in nood”. Ik had een bijzondere ervaring daar in de crypte. Damiaan gaf me inzicht en inspiratie om te kiezen voor de weg van Jezus. Het was God die me op het spoor van Damiaan bracht en me de kans bood hem te ontmoeten. Bedankt!

(Bedankt ook aan pater Ferry Indrianto ss.cc. die ons begeleidde op deze bedevaart)

Advertenties

Kalaupapa: “onze ervaring”

(Voormalige) bewoners van Kalaupapa, slachtoffers van de ziekte van Hansen (lepra), delen hun herinneringen en ervaringen.

Het harde verdict van de diagnose. Het pijnlijke afscheid van familie en vrienden. De aankomst op Kalaupapa. Het begin van een nieuw hoofdstuk in hun leven.

Moed, kracht en inspiratie vonden ze bij zichzelf, bij elkaar en bij “Father Damien” en “Mother Marianne”. Zij kwamen niet zomaar naar Molokaï om hun job te doen. Ze deden veel meer. Ze gaven zichzelf met hart en ziel en maakten zo mee van Kalaupapa een nieuwe gemeenschap, een nieuwe familie, een nieuwe ohana, aldus de bewoners van Kalaupapa.

De (voormalige) bewoners van Kalaupapa geloven rotsvast dat te midden van lijden en pijn, geloof, hoop en liefde eeuwig duren en het laatste woord hebben.

Luister naar hun ontroerende verhalen tegen een paradijselijke achtergrond.

 

 

 

Gewoon liefde!

Op 29 november 2013 bracht U2 de song Ordinary Love uit. Niet veel later dat jaar overleed Nelson Mandela. Ordinary Love is te horen als titelsong in de film Mandela:  Long Walk to Freedom. Mandela’s leven en strijd tegen apartheid, en later tegen aids, lopen als een rode draad doorheen de geschiedenis van de Ierse rockband U2.

De bandleden voelden zich overdonderd toen de filmmakers hun vroegen een song te maken. Hoe de betekenis en de inspiratie van Mandela vatten in één liedje, vroegen ze zich af? Onmogelijk. Ze besloten dan maar een liedje te maken over de liefde. Niet over de romantische liefde maar over de lastige liefde die heel wat hindernissen en obstakels te overwinnen heeft. In de uiterst moeilijke omstandigheden van gevangenschap oefende Mandela zich in de lastige liefde, in de grenzeloze liefde. Je vijand beminnen ook al zou je hem ook kunnen haten. Mandela maakte het tot zijn levensopdracht. Hij vond zichzelf geen heilige maar een mens van vlees en bloed, met fouten en gebreken, die bleef proberen te beminnen zonder grenzen. Hoe lastig ook, liefde was zijn drijvende kracht.

En ging ook Damiaan niet de smalle weg van de lastige liefde? Hindernissen werden sprinkplanken. Moeilijkheden bleken uitdagingen. Wat bitter was, smaakte plots zoet. Lastige liefde  bracht hem diep geluk. De ‘gelukkigste missionaris ter wereld’ had zijn moeilijke momenten, zeer zeker, maar op het einde van zijn leven, melaats met zijn melaatse parochianen, ervoer hij een vreemd geluk, het geheim van de lastige liefde. Die liefde was het kloppend hart van Damiaans engagement.

“Are we tough enough, for ordinary love?”, zingt U2. “Ben jij ‘taai’ genoeg voor de lastige liefde?”, vragen Pater Damiaan en Nelson Mandela.

 

Ordinary Love, Gewoon Liefde!

 

The sea wants to kiss the golden shore
The sunlight warms your skin
All the beauty that’s been lost before
Wants to find us again

I can’t fight you anymore
It’s you I’m fighting for

The sea throws rocks together
But time
Leaves us polished stones

We can’t fall any further if
We can’t feel ordinary love
And we cannot reach any higher
If we can’t deal with ordinary love

Birds fly high in the summer sky
And rest on the breeze.
The same wind will take care of you and I
We’ll build our house in the trees

Your heart is on my sleeve
Did you put it there with a magic marker?
For years I would believe
That the world couldn’t wash it away

Cause we can’t fall any further if
We can’t feel ordinary love
And we cannot reach any higher
If we can’t deal with ordinary love

Are we tough enough
For ordinary love

We can’t fall any further if
We can’t feel ordinary love
And we cannot reach any higher
If we can’t deal with ordinary love

We can’t fall any further if
We can’t feel ordinary love
And we cannot reach any higher
If we can’t deal with ordinary love

 

 

Tekst: www.songteksten.nl